Sytze Steenstra Blog

Posts Tagged ‘kunstkritiek

Ben Leenen: K I O S K

leave a comment »

Er is een nieuw boekje van mij uitgekomen, over het werk van Ben Leenen, ter gelegenheid van een tentoonstelling van zijn werk in het Gouvernement aan de Maas, het provinciehuis in Maastricht.

Ben Leenen KIOSK boek foto

Het boekje is het resultaat van een nauwe samenwerking tussen Ben en mij. De omslag is een houtdruk van Ben, en hij is ook de drijvende kracht achter de Elephantine Press, waar het boek is verschenen. Inlichtingen: benleenen@gmail.com.

De tentoonstelling, warm aanbevolen, is nog te zien tot 29 maart 2019, op weekdagen tijdens kantooruren, tussen acht en vijf. Wie gaat kijken doet er goed aan meteen even naar het Bonnefantenmuseum te lopen om daar de tentoonstelling ‘Een postume samenwerking. Ine Schröder en haar archief’ te zien (tot 26 mei, een deel van de tentoonstelling blijft staan tot 1 september 2019).

Ik knip en plak hier een stuk uit mijn KIOSK-tekst:

“Openheid is het heersende principe in het werk van Ben Leenen. Het is een streng uitgangspunt, hoe zachtmoedig het werk tegelijkertijd ook is. De beeldende motieven in zijn werk kunnen op ieder moment inschikken en plaats maken voor een citaat, een vervorming, een toeval, en wanneer zoiets zich aandient, is het verplichtend. De sfeer van het werk is door Helga Scholl, kunsthistorica, tegenwoordig ook directeur van “Raum für Kunst” in Aken, omschreven als “vluchtig en fragiel, peinzend, dromerig, anarchistisch en eclectisch”. Zij heeft gelijk; aan de ene kant is het werk vriendelijk, zacht en aaibaar. Toch heeft Leenen deze expositie in het Gouvernement maandenlang “Unpleasant to the touch” willen noemen. Waarom? Simpelweg omdat een Amerikaanse dichter, van wie Ben Leenen werk had gepubliceerd bij The Elephantine Press, dat ooit als eerste opmerkte toen Ben hem een bundel in de hand gaf en hij de ruwe oppervlakte van de inkt op de omslag voelde. Als citaat zonder context, willekeurig, of onwillekeurig herinnerd, als dwaalgast, als garantie dat de stroom niet door vaste procedures wordt beheerst en gedomineerd.

Openheid is ook niet plezierig om aan te raken. Wie die keerzijde niet kent, heeft het werk van Leenen maar half gezien. Openheid is vaak pijnlijk, het is geen mild uitgangspunt. De traditie van het experiment is streng en veeleisend, het is een experiment op zich om je met die traditie in te laten. Die openheid is Ben Leenens tweede natuur, een vast onderdeel van zijn kunstenaarschap, net als de ambachtelijke ervaring waarmee hij het afbreekmes in het triplex hanteert, met een gemak alsof het een potlood is dat over het papier glijdt, als hij zijn drukplaten snijdt. Het hanteren van dit principe van openheid vormt in mijn ogen ook de verbinding met het werk van Ine Schröder, de levenspartner van Ben Leenen. Zij hanteerde een strenge vorm van anti-monumentaliteit bij het maken van haar sculpturen. De strengheid, die een bewuste kunstpolitiek van de negatie inhield, géén pronkstuk maken, géén vaste vorm aannemen, verbond hun gescheiden ateliers. En nu is er ook het voetpad langs de rivier dat de twee gelijktijdige tentoonstellingen verbindt. Het archief van Ine Schöder, tweehonderd meter stroomafwaarts, in het Bonnefantenmuseum aan de Maas, de kiosk van Ben Leenen in het Gouvernement aan de Maas, tweehonderd meter stroomopwaarts.”

Ter gelegenheid van de tentoonstelling van Ine Schröder bracht het Bonnefantenmuseum een groot, chronologisch geordend archiefboek uit, onder de titel “Uncorrected Proof – Ine Schröder”. Op de laatste bladzijden van het boek zijn een paar korte teksten van mij opgenomen.

De twee tentoonstellingen, en de twee boeken, zijn enorm verschillend. Er zijn ook veel vormen van openheid. Het loont de moeite , het is ontroerend, te zien hoe twee deskundige kunstenaars die openheid beoefenen en beoefend hebben.

foto sculptuur of staketseltje Ine Schröder

Een van de werken van Ine Schröder in het Bonnefantenmuseum

 

Advertenties

Twee boekjes over Ben Leenen

leave a comment »

twee boekomslagen Ben Leenen

Hier liggen ze naast elkaar, de twee boekjes. Twee teksten van mij over het werk  van Ben Leenen, beeldend kunstenaar, en ook meteen twee voorbeelden van het werk van Ben, omdat hij de omslagen en de boekjes zelf heeft gemaakt.

“Hoe alles zacht neuriet: een lezer als schilder”, en “Sjablonen van herinnering en toeval.  De procédés van Ben Leenen”.

Een citaat uit het tweede boekje: “Ben Leenen werkt veel, hij maakt lange dagen in zijn atelier. Het snijden van sjablonen en drukplaten is arbeidsintensief, net als het drukken zelf, en ook het keer op keer onder handen nemen van de schilderijen is tijdrovend. Maar al dat werk geeft hem de gelegenheid zijn motieven steeds te laten circuleren, van schilderij naar prent en terug.” Dat heb ik niet overdreven. Ook deze boekomslagen heeft Ben meermalen getekend en gedrukt en overgedrukt. Hier zijn een paar voorstudies van Ben voor het eerste boek. Dat is er uiteindelijk heel anders uit gaan zien: deze prent vormt nu de ondergrond voor de omslag van het tweede boek, tenminste bij een deel van de oplage.

een dummie van een ontwerp van 'Hoe alles zacht neuriet'

voorstudie van hoe alles zacht neuriet

een prent-voorstudie voor de omslag van 'Hoe alles zacht neuriet"

Nog een citaat, uit het eerste boekje, die tekst heb ik al eens in zijn geheel op dit blog gezet: “Als Ben een plaats heeft in de kunstgeschiedenis (en waarom zou hij die niet hebben?) dan is die plaats niet op een chronologische tijdbalk, maar in een stad aan de rivier waar de voorbije honderd jaar aanwezig zijn, een stad met boekwinkels en antiquariaten waar alle eigenaren Ben heten: Ben Shahn, Ben Vautier en Ben Katchor. Vanaf de brug bij de haven zie je landinwaarts twee grote bergen: de Robert Rauschenberg en de Saul Steinberg.”

de boekpresentatie

Boeken, maar ook prenten en schilderijen zijn te koop bij Ben Leenen: benleenen@gmail.com / 043-3251609.

Written by sytzesteenstra

7 februari 2016 at 22:50

Echo uit Auckland

leave a comment »

Het internet is een echoput.

Deze echo ving ik op van de andere kant van de wereld, tentoonstellingsruimte split/fountain in Auckland, Nieuw-Zeeland:

GregoryNayoung dolls

Nieuw werk van Gregory Maass en Nayoungim (Duitsland / Zuid-Korea)

Een tentoonstelling van oude vrienden met daarbij een citaat dat ik zes of zeven jaar geleden heb geschreven. In de echo hoor ik mezelf denken:

“The installations and drawings of Gregory Maass and Nayoungim … form a seismic zone, riddled with ravines and fissures, eminently unstable cityscapes of found objects, catchy remarks, dumb puns, cartoons, gleefully deliberate ugliness, blunt parody. To the untrained eye, there is very little to keep the whole shebang from falling in over your head, leaving only rubbish. But the installations give the appearance of knowing that you’ve seen as many bad television shows as they have, and as many commercials, and as many films, and you know that they know, and they know that you know that they know. And they appear to know, and secretly build on a good deal of, say, Neo-Dada and Fluxus and Pop Art, and they have zapped from Concept to Minimal and back, and all that has taught them to keep their formlessness apart from their meaninglessness, making sure that the chasm between the dumb and the ugly is widening, that the real is only suggested, and that your curiosity is getting involved.”

Sytze Steenstra in Conceptual Cartoons in Suggestion City.

 

Written by sytzesteenstra

27 oktober 2014 at 18:38